Arpeggio 24

Nacht

Iedere nacht
je lakens kussen
er slapen, er blauw dooraderen
op de omvang van de stilte liggen
niet langer mompelen met de schaduw
van een voetstap door de straten dwalen
van een versleten dag zijn psalmen,
vol kaf en koren, niet langer horen
zijn afgeleefde botten, zijn zelfbeklag

Bij jou wil ik vermoeiend zitten
doorzichtig, zienderogen wit
kleurenblind mijn ogen rollen
en hees
naar morgen vragen, je dochters
en welke soep

 

Frank de Vos